Selecteer een pagina

Mijn 3e zwangerschap

Een zwangerschap waarvan we het geslacht een verrassing lieten zijn.

Mijn derde zwangerschap een zwangerschap waarvan ik niet wilde weten of we een jonge of meisje mochten verwelkomen in ons gezin, en ik zeg ik want mijn man was eigenlijk te nieuwsgierig.

Maar we hadden al een jongen en een meisje dus waren we gezegend met van elk één en hoe bijzonder is het om verrast te worden, want het leven kent nou eenmaal weinig echte verrassingen.

Mijn zwangerschap begon redelijk normaal, vermoeid en misselijk en een snel groeiend buikje.
Maar naarmate de zwangerschap vorderde kreeg ik weer last van harde pijnlijke buiken en moest ik vervroegd stoppen met werken.

De kleine in mijn buik deed het verder goed elke echo was goed, de 20 weken echo zag er goed uit en mijn buik groeide goed door.

Vanaf week 37 was ik er klaar mee en wilde ik dat de kleine zich maar snel zou aankondigen deze week was ook de week dat de scholen dicht gingen en corona ons land binnen drong.
Alles werd een stuk spannender en stress kwam om de hoek kijken.

Vanaf week 38 kreeg ik de welbekende voor weeën, ik vroeg daarom ook of ik gestript mocht worden maar dit deden ze niet, pas vanaf week 40/41.

39 weken en 2 dagen was ik en toen werd ons zoontje opgenomen, niet voor corona maar voor iets anders “wat je hier leest”
Dus hoeveel stress kan je ervaren als zwangere vrouw die op het punt stond om een kind te baren. Gelukkig kwam mijn zoontje na 1 nacht opname alweer thuis.

De dag van de bevalling

26 april was ik uitgerekend maar de ochtend van 25 april werd ik wakker om 03:30 met een hele intense kramp en druk aan de onderkant.
Die was heftig zou dit het dan zijn.
Alleen de intense kracht herkende ik niet van mijn eerdere bevallingen.
Er volgde er nog een paar en kwam een ritme in, dus dit moet het zijn.

Ik probeerde me kalm te houden en me te ontspannen, mijn man werd wakker van me en suste me dat het goed zou komen.
De regelmaat werd minder en om 07:00 toen de kinderen hun kamertje uit kwamen waren de weeën weg (dan toch voor weeën?).
Ik bleef nog even op bed liggen om me te ontspannen in de hoop dat het terug zou komen maar helaas.
Ik besloot om er maar uit te gaan en me bezig te houden, wasje draaien, lunch maken voor de kids noem maar op.
Af en toe kwam er een kramp de hoek om kijken waarbij ik ook echt moest zuchten maar geen regelmaat echt alles behalve dat.

Ergens wilde ik het niet geloven, ik stopte het weg.

Tegen 16:00 kwam onze hond meer naar me toe ook raakte hij mijn buik aan tijdens een “kramp” met zijn neus iets wat ie de hele zwangerschap niet gedaan heeft.
Mijn man vroeg me of ik wilde mee eten met het avond eten waarop ik nee zei, ik voelde me alles behalve lekker in m’n vel.

Om 17:00 stond ik boven op de kamer van mijn dochtertje en er kwam een wee aan waarbij ik heel hard om mijn man riep, ik had namelijk pers drang. Meteen kwam mijn man naar boven, en vroeg of ik onder de douche wilde maar ik was bang ,bang dat er rap tempo in zou komen.
Ook had ik een beval bad klaar staan die nog gevuld moest worden.

Om half 6 kwamen ze uit het niets om de 3 minuten of zelfs minder, en ze hielden 40 tot 60 seconden aan.
Ondertussen zaten mijn 2 oudste beneden te eten we hadden ze de hele dag al voorbereid dat vandaag hun broertje of zusje wel eens geboren zou kunnen worden.

Iets voor 18:00 hield ik het niet meer en werd de verloskundige gebeld.
Zo’n kracht en zo kort op elkaar dit zou ik niet vol houden nog 2 uur of meer ( mijn dochtertje was van begin tot eind in 2,5 uur geboren) dus met die gedachten ging ik erin.
Ook stond er tijdens het bellen op de weeën timer bel verloskundige dit in dus 30 min want ik was ze meteen goed gaan timen toen ze zo snel kwamen.

De verloskundige moest met spoed komen.

Om 18:10 stond de verloskundige voor de deur. Na een blik op mij onder de douche werd mijn bed gereed gemaakt samen met mijn man, 10 min later lag ik op bed en werd er gekeken op hoeveel ontsluiting ik zat ,ik had al van te voren gezegd als ik niet op 6/7 cm zit dan wil ik naar het ziekenhuis.
Er werd 5 cm geroepen dus ik ging door de grond hoe ging ik dit in vredesnaam vol houden.
De verloskundige wilde een wee mee voelen dus ja daar lag ik dan te wachten op een volgende wee met de vingers van de verloskundige in me.
Tijdens die wee werd er 9 cm geconstateerd, 9 cm hoe dan dacht ik. Hoe kan ik van 5 naar 9 gaan.
Dus ik moest omschakelen van nog een tijd vol houden en wegzuchten puffen van de weeen tot je mag rustig aan mee persen.
Ik heb nog een paar weeën weg gezucht omdat ik niet die drang voelde bij je billen.

Ik merkte dat mijn lichaam en ik te erg gestrest waren en dat werd ook vervolgd bij de kleine in mijn buik, tijdens het persen braken eindelijk mijn vliezen en de kleine had in het vruchtwater gepoept gelukkig was ze na 3 persweeën verder geboren dus was er verder geen stress bij de verloskundige “zelf had ik niks door ,alleen dat er ontzettend veel en ook echt veel vruchtwater uit me kwam’.

Daar lag ze dan nog tussen mijn benen en mocht ik haar aanpakken want ja het eerste wat ik deed was kijken tussen der beentjes wat we nu gekregen hadden.
Eindelijk op mijn borst een klein meisje die in 45 min geboren was.

De opvolgende naweeën die laat ik maar achterwege. Maar wat was ik gelukkig op dat moment.

Na dat intense huiltje wat de kleine gaf en nadat alles een beetje opgeruimd was mochten de grote broer en nu ook grote zus kennis komen maken met hun zusje.

Wat hebben die twee het voorbeeldig gedaan, zich zo goed gehouden beneden voor de tv terwijl hun mama boven bezig was.

En dat beval bad tja dat is dus niet gebruikt.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Join

Work With Me