Selecteer een pagina

Diabetes type 1 deel 2,

Hier lees je ons 2de deel van het krijgen van de diagnose Diabetes type 1.
Deel 1 nog niet gelezen klik hier om het terug te lezen.

“Wat is Diabetes type 1 nu precies.” Je ziet en leest het hierboven.

Daar zat ik dan thuis in onwetendheid, wat gaat er gebeuren.

Hoe voelt mijn zoontje zich, hoe lang moet hij blijven ,mag mijn man bij hem blijven en naar mezelf wat als de bevalling begint.

Er spookte dus van alles door mijn hoofd ik werd overvallen door emotie en een hoop stress, wat had ik graag bij mijn zoontje willen zijn en hem willen steunen en knuffelen, maar ik was niet de juiste persoon voor hem op dat moment.
Zijn vader was bij hem om hem erdoor heen te lozen.
Om hem te helpen bij zijn bloedafname (meer dan 6 buisjes) en eventueel infuus mocht hij uitgedroogd zijn.
Dit laatste was gelukkig niet het geval.

Ik was niet de juiste persoon om mijn zoontje te steunen, wat deed mijn moeder hart zeer.

Maar dan worden er testen gedaan ,gekeken en aangehoord door de artsen wat Milan mankeert en wat ons opgevallen is. En met de symptomen en de hoge glucose waarde stuiten ze op Diabetes type 1, een soort waar je alvleesklier ermee ophoud en in hun woorden gewoon pech hebben is.
Het is dus compleet iets anders dan type 2.

Milan word meteen voorbereid op het spuiten van insuline en vingerprikjes. We krijgen te horen dat hij er nooit meer van af komt en zijn hele leven insuline toegediend hoort te krijgen.

Mijn man krijgt in deze corona periode de uitleg van de artsen en omdat ik thuis zit met onze dochter krijg ik telefonisch uitleg van de diabetesverpleegkundige  en een diëtist.
Ook word ik einde van die dag gebeld door de huisarts die Milan doorgestuurd had en de uitslagen zag. Hij wilde pijlen hoe het met mij ging en of er vragen waren.
Echt de steun ,uitleg en betrokkenheid van elke arts petje af in deze rottige heftige tijd die we corona noemen.

Prikken

Meten

Spuiten

Eten

In het ziekenhuis.

 

Maar Milan moet dus blijven dit kan 3 nachten zijn misschien meer , misschien minder. Je kan je denk ik wel bedenken dat er blinde paniek bij mij ontstond. Ik wilde niet alleen bevallen maar ook niet dat mijn man Milan alleen liet in het ziekenhuis, want ja we mogen door alle maatregelen niet bij elkaar komen.

Vrienden en mijn ouders stelde me gerust dat vaak je lichaam op slot gaat en er pas iets gebeurd als de rust er weer is.
Ik probeerde me daarom ook te herpakken en voor mijn lieve meisje te zorgen.
En vroeg naar bed te gaan.

De volgende ochtend.

De volgende ochtend werd ik gebeld met de mededeling dat Milan waarschijnlijk na de lunch naar huis mag, hij pakte het zo goed op dat papa zijn insuline toe mocht dienen en de artsen hebben ook alles met spoed uitgelegd omdat ze de situatie thuis wisten.
Wat was ik blij en opgelucht om dit te horen, ze komen naar huis en ik kan mijn mannetje knuffelen.

Die middag kwamen ze aanrijden om half 2, daar waren ze.
Mijn ventje die er nog altijd slecht uitzag was weer thuis ,hij had nu zijn medicatie wat hem letterlijk in leven houd.
Beter worden zal hij nooit maar hij heeft wel een toekomst.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Join

Work With Me